Damian en zijn trainers: ‘Zij zien in mij wat ik zelf nog moet ontdekken’

Tijdens de laureatenviering in de gemeente Mol viel er een bijzondere naam te horen: Damian. Een jonge sporter met een groot verhaal, maar vooral iemand die nooit alleen op het podium staat. “Tijdens de laureatenviering werd ik uitgeroepen tot ‘meest beloftevolle jonge sporter 2025’. Dat was een heel bijzonder moment voor mij,” vertelt Damian. Maar wie goed luistert, hoort al snel dat achter dat moment veel meer schuilt dan één prestatie.

“Door de jaren heen heb ik verschillende podiumplaatsen behaald, van regionale tot internationale wedstrijden,” zegt Damian. Hij noemt zijn hoogtepunten bijna voorzichtig: “Twee bronzen medailles op de Goju Ryu Open in Boedapest, goud op het Belgisch kampioenschap van BGKA, en nog enkele bronzen medailles op andere kampioenschappen.” Mooie resultaten, maar voor hem draait het om iets anders. “Karate is voor mij een tegengewicht voor de druk van school en verwachtingen. Het geeft mij structuur, rust en zelfvertrouwen.”

Mijn trainers geven mij structuur in de trainingen, corrigeren mij op een positieve manier en dagen mij uit om mijn grenzen te verleggen. Ze leren mij ook kritisch naar mezelf kijken.”

Die rust en groei komen niet vanzelf. Daar spelen zijn trainers een sleutelrol in. “Mijn trainers geven mij structuur in de trainingen, corrigeren mij op een positieve manier en dagen mij uit om mijn grenzen te verleggen,” zegt hij. “Ze leren mij ook kritisch naar mezelf kijken.” Het is precies daar dat het verschil zit. Trainers die verder kijken dan techniek alleen.
“Ze zien in mij wat ik zelf nog moet ontdekken,” zou je tussen de lijnen door kunnen horen.

Damian’s traject begon al vroeg. “Ik ben op mijn vijfde gestart bij Goju Ryu Geel.” Van daaruit groeide hij verder via Kamacho Do Balen naar Goju Ryu Hasselt, waar hij vandaag traint. “Ik ben ook al twee jaar geselecteerd voor de elitewerking van Karate Vlaanderen. Daar ben ik trots op.”

Maar hoe individueel de sport ook lijkt, Damian staat er nooit alleen voor.
“Mijn ouders steunen mij altijd, op goede en moeilijke momenten. Ze helpen mij de balans te vinden tussen school en sport en herinneren mij eraan dat inzet belangrijker is dan winnen.”

In een sportclub kan ik mezelf zijn en groeien op mijn eigen tempo. Je leert er wat respect en samen sporten echt betekenen.

Ook de clubs maken een verschil. “In een sportclub kan ik mezelf zijn en groeien op mijn eigen tempo. Je leert er wat respect en samen sporten echt betekenen.”

Wanneer je hem vraagt wat hij het leukste vindt aan karate, hoeft hij niet lang na te denken:
“Dat je elke training opnieuw beter kan worden. Je werkt voortdurend aan jezelf, fysiek én mentaal. Die persoonlijke groei motiveert mij enorm.”
En zijn blik op de toekomst? Die blijft helder en menselijk. “Ik hoop te kunnen blijven trainen in een omgeving waar respect centraal staat en waar je mag groeien, ook door fouten te maken.”
Voor zichzelf heeft hij ook een duidelijke wens:
“Ik wil blijven groeien als karateka én als persoon. Nieuwe uitdagingen aangaan en blijven leren uit alles wat sport mij bijbrengt.”

Het verhaal van Damian is er één van talent en doorzetting. Maar nog meer is het een verhaal van mensen rond hem. Van ouders die dragen. Van clubs die ruimte geven.
En vooral van trainers. Trainers die niet alleen begeleiden, maar mee bouwen. Aan prestaties, zeker. Maar vooral aan mensen.

Trainers die niet alleen begeleiden, maar mee bouwen, zeker ook aan prestaties, maar vooral aan mensen.